Aman ha! Sakın ha! Nemize gerek?Avrupalı olmak? Biz böyle gelmişiz böyle gitmeliyiz.
Avrupalı çocuklar karlı havalarda buz pateni kayarak, anoraklarını giyerek korkusuzca gidiyorlar okullarına. Biz okulları tatil ediyoruz.

Avrupa ülkelerinde bir taraftan kar yağıyor bir taraftan yollar temizleniyor, tuzlanıyor. Trafik akışı normal seyrini devam ettiriyor. Televizyonlarda kar dolayısıyla meydana gelen kaza haberleri görmek çok zor. Bizim televizyonlarımız ana haberlerinde yarım saat kar yağışının hasarlarını anlatıyor.Bizim şehirlerimize yağmur çiseleyince sel basıyor, kar yağınca yaşam duruyor.
Biz Avrupalı olmamalıyız. Aman haaaa! Sakın ha!

Bizim insanlarımız kapılarının önündeki karı niye temizleyecekmiş?
Aksine oraya çöp atmaya alışığız. Avrupalı kapısının önündeki karı temizlemezse, meydana gelen hasarı ödemek zorunda. Yani birisi düşer, ayağını kırar, belini incitirse, tedavi ve diğer masrafları kapısının önündeki karı temizlemeyen öder.

Arabalarımıza niye kış lastiği takacakmışız?
Profili aşınmış lastiklere alışığız biz. Antifrost denilen bir madde varmış, arabaların radyatörlerine katılarak buzlanmanın önüne geçilirmiş. Biz kaportanın üzerine çuval ve battaniye sererek aynı işi görür, oryantalliğimizi perçinleriz.
Dünya aleme rezil rüsva durumları göstermeden edemeyiz. Çuvalız biz! Gerekirse kaportanın üzerine kapanır koruruz arabamızı soğuktan, kıştan!

Meteoroloji haberleri televizyonlardan bar bar bağırılıyormuş.
Bizim kulaklarımız tıkalı kurallara. Böyle daha maceralı ve heyecanlı yaşam sürüyoruz. Otobüsüyle, otomobiliyle hazırlıksız dökülürüz biz yollara. Sonra da TV kameraları görüntüler, biz de “Nerede bu devlet, yetkililer uyuyor mu?” deriz. Biz uyumayız. Uyanığız?Avrupalı çağdaş yaşamayı sever, biz sevmeyiz.
Onlar bu dünyada güzel yaşasınlar bakalım biz öbür dünyada rahat edeceğiz. Erkeklerimize sayısız huri verilecek cennette. Kadınlarımıza ne veriliyordu ya? Boşver orasını öğretmediler. Önemli olan erkekler. Biz Türk’üz, Müslümanız. Kadınlar da huri olacaklardır. Neeee? (Yıldo’dan kapma)

Nemize gerek Avrupalı olmak? Sağlıksız gıda, hormonlu katkı maddeleri mi arayacağız bir de? Avrupalı olup da tüm alışkanlıklarımızı mı unutacağız?

“Amanını kelle gel beni yelle…” diyen atalarımıza mahçup oluruz. Kelle ve kokoreç bile yasak olacakmış. Yok kardeşim yok evvelallah biz oryantaliz, Avrupalı olmak istemeyiz.

Sonra o güzelim gündüz programlarını da kaldırır bunlar. Lerzan Bacılara, Seda Sultanlara, İmparatorlara bilmem kimlere hasret kalırız valla! Kime anlatacağız en gizli aile sırlarımızı, nereye dökeceğiz kirli çamaşırlarımızı? Kim yardım edecek bize? Kim bişeeee… sölüceeem… diye evlerimizi şenlendirip, saçımızı başımızı yolduracak?

Yok arkadaş yok! Biz Avrupalı olamayız!
Biz bu dünyada değil öbür tarafta rahat etmek isteriz. Avrupalı olursak Allah muhafaza türban ve karaçarşaf da taktırmaz bunlar bize. Zekeriya Beyaz Hoca’dan dinimizi de öğrenemeyiz. Gözleri fıldır fıldır dönen, yaşlandıkça saçları uzayan ve kararan hocamıza hasret kalırız. Onu çıkartmazlar ekrana. Arif Verimli hocamız da aheste aheste, iki kelimede bir ondan bundan özür dileyerek, her konuda ahkâm kesemez. Televizyon kanallarına çeki düzen gelir, rahatsız oluruz. Biz alışmadık bunlarsız televizyon seyretmeye.

Bu Avrupalılar, bizi günde 15 saat de çalıştırmazlar.
Evde ailemizle beraber kalacak zamanımız artar, ne yapacağımızı bilemeyiz, kavga ederiz birbirimizle, geçimsizlik olur. Yok arkadaş yok! Biz Avrupalılaşmayalım!

Bir de senelik tatil mecburiyeti koyarlar. İşin yoksa her sene tatile çık. Aile hekimliği filan gelir tam anlamıyla. Hastalar azalır, mezarlar bomboş kalır. Amanııın… Düşünmesi bile tüyler ürpertici. Tüm alışkanlıklarımızı unutturacaklar bize.

Bunlar; tüm töre, gelenek, gidenek, anane, anneannelerimizi, babaannelerimizi, örf ve adetlerimizi unutturacaklar bize, kadınlarımız adet göremeyecekler! Her şey kiloyla olacak.
Artık kuma getirmek, namus temizlemek için cinayet işlemek, kız kaçırmak, çocuklarımızı, eşlerimizi dövmek de tarihe karışacak. “Karımdır, çocuğumdur, döverim de severim de, sana ne?” diyemeyeceğiz kimseye. Bunların katı kuralları var. Hemen çocuğumuzu alırlar elimizden. Karılarımızı kadın koruma evlerine koyarlar. Yok arkadaş yok! Biz Avrupalılaşmayalım, Araplaşalım!

Şu hükümet biraz acele etse de tüm bağlarımızı koparsa Avrupa ile. Böyle yavaş yavaş koparmakla olmuyor. Biraz seri hareket etmeliler. Başbakanımız laikliğin teminatı olmamalı. Muhalefet Lideri Baykal da “Ben ciğeri kediye emanet ederim, ama laikliği sana emanet etmem!” dememeli. Laikliği başbakanımıza emanet etmeli. O zaten çoktan Allah’a havale etti.

Biz Avrupalı olamayız. Gelsinler kapımıza, yalvarsınlar isterlerse. Biz de onları kırk yıl bekletelim. Sonra tekrar düşünürüz. Ama yine de Avrupalı olmayalım!

Mustafa Mumcu, 18 Şubat 2008 / 19:55

ÖZEL TELEVİZYONLARIN GÖREVİ, TÜRK MİLLETİNİ AŞAĞILAMAK MI?

Özel televizyon kanalları çıktığında sevinmiştik. “Artık TRT’nin esiri olmayacağız!” çığlıkları attık.
Çok da güzel oldu. Bilmediğimiz birçok Türkiye gerçeklerini özel televizyon programlarından öğrendik.

İnsanlarımızın birçoğunun maddi sıkıntıları olduğundan, boş zamanlarını televizyon başında oturarak değerlendiriyorlar. Herhangi bir spor kulübüne, derneğe üye olanımız, boş zamanlarını hobileriyle değerlendirenimiz az. Varsa yoksa televizyon.

Yıllar önce, bir misafir geldiğinde televizyonu açık tutmak misafire saygısızlık sayılıyordu. Ama şimdi misafir, “şu televizyonu açsana ya!” diye istekte bulunuyor. Hatta kumandayı eline alıp istediği programları ev sahibine de seyrettiren misafirler türedi.

Buraya kadar yazdıklarım televizyon programlarına gösterdiğimiz ilgiyi anlatıyor. Acaba tv yapımcıları da izleyicilerine aynı ilgiyi gösteriyorlar mı? Bence HAYIIIIIIIR. Hem de büyük harflerle HAYIIIIIR!

Şu anda saat 11:10. Lütfen bir dolaşın gündüz programlarını! Lerzan Bacım birkaç gün aradan sonra yine huzurlarınızda. Önce kezzap içtiği için yemek boruları tahrip olan bir küçük çocuğu çıkardı, anası bacısıyla ağlattı sızlattı. İsmini vermeyen birisi telefonla yardım talebinde bulundu. Tedavi masraflarını yüklendi. Ne derece doğru bilemem.

Şimdi de Tombulca bir kadın bağırıyor, ağlıyor. “Ben 14 yaşında evlendim, çok çocuk yaptım. Kocam çocularımı dilendiriyor, bizi dövüyor. Aman siz erken evlenmeyin, çok çocuk yapmayın!” diye vatandaşlarına Lerzan Bacı’nın isteği üzerine ağlayarak sesleniyor.

İnsanın “Olur bacım, erken evlenmeyiz, çok çocuk da yapmayız. Emrin olur. Türban da takalım mı? Erzak yardımı, jeep mip hediye vercen mi?” diyesi geliyor ama diyemiyoruz. Tayyip bey alınır ve bize hakaret eder sonra. Hatta “Bu ülkeyi beğenmiyorsan beğendiğin ülkeye git!” der de, bu saatten sonra bizi kabul edecek, vize istemeyen ülke ararız. Papua Yeni Gine’ye filan gideriz.

Geçin Seda Sayan’a! O da önce kendini göklere çıkaran bir giriş VTR’sinden sonra geliyor sahneye. “R”lerin üzerine basa basa, o herkesin beğendiği benimse nefret ettiğim tarzında bir şarkı söylüyor. Tabii bu arada sahnede dönerek, sırt dekoltesini filan göstermeyi, bel kıvırıp göbek atmayı ihmal etmiyor.

Türkiye’nin en yakışıklı adamı olduğunu söylediğiği ANGARALI TURGUT’u çağırıyor sahneye. 62 yaşındayım, şu halimle bu ANGARALI TURGUT’u sollamazsam, gaz pedalım kopsun! Ya bu kadın hayatında yakışıklı erkek görmemeiş, ya da samimiyetin “S”sini Samiye’nin “S”si ile karıştırıyor.

Seda Hanım’dan da bıktığımızı, artık onu ve aşk maceralarını televizyonlarda seyretmek istemediğimizi kime anlatacağız?
Geçelim Petek Dinçöz’ün programına. O da şu anda Çingenelere ağırlık vermiş. Güllü müllü var programında. Çingenelerin ne kadar namuslarına sadık ve güzel insanlar olduklarını anlatıyor. CİNGEN SABİŞ ABLAMIZ darılmasın ama ben Çingenelerin arasında oturuyorum ve en az Petek Dinçöz kadar tanıyorum bu vatandaşlarımızı. Ne kültürleri, ne eğlenceleri, ne dostlukları, ne de namus anlayışları benim methedebileceğim düzeyde değil.

Türkiye’yi Romanlaştıracağımıza, Doğululaştıracağımıza, o insanlarımıza daha iyi yaşam şartları temin etmekle ilgili reformlar yapmalı hükümet. Onlara ucuz, zehir saçan kömür, erzak yardımı yaparak, çeşitli vaatlerde bulunarak oylarını kapmak yeterli değil.

Öğleden sonra “İTİRAZIM VAR” ve “SU GİBİ” programları da başlayacak. Daha sonra “İnci ERTUĞRUL Sizin Sesiniz” ve “Serap EZGÜ” akşamüstü de “Şebnem KISAPARMAK” vs, böyle gidiyor.

Sizlerden rica ediyorum, bu programların hangisi seviyeli ve Türk toplumuna faydalı? Bu programlara katılan stüdyo seyircileri genellikle Türk insanının en aşağı tabakalarından seçilmiş. Ya kasıtlı, ya da diğerleri böyle programlara değer vermedikleri için katılmıyorlar.

Şimdi Medya patronlarına şunu sormak istiyorum:
SİZLER TÜRK TOPLUMUNU AŞAĞILADIĞINIZIN FARKINDA MISINIZ? Farkında iseniz, niye aşağılıyorsunuz bu programlarla? Elinize ne geçiyor? Türk insanını yozlaştırmak için, bir yerlerden maddi ve manevi destek mi alıyorsunuz?

Farkında değilseniz, ARTIK FARK EDİN! Zamanı geldi de geçiyor. Bizleri üzüyorsunuz. Reyting meyting hikayeleri anlatmayın! Şu gündüz programlarının seviyesizliğini düzeltin, bizi bıktıran, programları babalarından kendilerine miras kalmış gibi gören ve kullanan, sahte iyilik meleklerinden, sultanlardan, padişahlardan kurtarın bizleri!

Mustafa Mumcu, 15. 02. 2008  Saat 12:00

* Bilgelik nedir? Bilge kişi kime denir?
* Öğrenmenin yaşı var mıdır?
* Öğrendiklerimizi ölmeden önce nasıl değerlendirmeliyiz?
* Türk insanı bilge olmayı sever mi? Bilmeden bilgelik taslayan insanlarımız çok mu?
* Yaşlı olmak, bilgelik için yeterli midir?

Gençliğinde öğrenmeyenin yaşlılığında bilgisi olmaz!Öğrencilerinden biri Konfüçyüs’e sordu: ”Üstat, sık sık seçkin insanın karşılıklı davranması gerektiğini söylüyorsunuz. Biraz açar mısınız?”
Konfüçyüs cevap verdi:

Seçkin insan üç alanda karşılıklı davranmaktan vazgeçmemelidir.
* İnsanın bir efendisi varsa ve ona doğru dürüst hizmet vermiyor, buna karşılık kendi hizmetçisinden hizmet bekliyorsa karşılıklılık ilkesini çiğniyordur.

* Kim ki atasına, anasına gereken saygıyı göstermiyor, buna karşılık kendi oğullarından saygı bekliyorsa o da karşılıklılık kuralına aykırı davranıyordur.

* Bir insan ki, ağabeyini saymıyor ama küçük kardeşinden tam itaat bekliyorsa, o da karşılıklı davranamıyordur. Seçkin insan hep karşılıklı davranış ilkesine uyar.

Öğrencisi sordu: ”Seçkin insanın, karşılıklı davranma kuralı dışında başka hangi kurallara tam olarak uyması gerekir?”

Konfüçyüs cevap verdi: Seçkin insan, gözden hiçbir zaman uzak tutulmaması gereken üç temel bilgiye sahiptir. Bunlar şunlardır:

* Kim gençliğinde öğrenmezse, yaşlılıkta hiçbir bilgisi olamaz.
* Kim yaşlılığında öğretmezse, ölümünden sonra hiçbir anı bırakmaz.
* Kim hali vakti yerindeyken kimseye bir şey vermezse, yoksulluğunda ona yardım edecek kimse olmaz.

Seçkin kişi gençliğinde yetişkin olacağı zamanı, yaşlanacağı zamanı düşünür ve onun için daha çok öğrenmeye çalışır. Yaşlılıkta öleceği zamanı düşünür ve kendini öğretmeye verir. Hali vakti yerindeyken yoksulluğu hiç aklından çıkarmaz ve her fırsatta yoksullara iyilik eder.

KONFÜÇYÜS’e göre ADAM OLMANIN yolları

”En kısa anlatımıyla adamlık, kendi kendisini yenmek ve güzelliğin kanunlarına yöneltmektir. İnsan, adamlığa böyle yönelir. Adamlığa erişmek her insanın kendi elindedir, asla başkalarının elinde değildir.”

”Güzellik kanununa uymayan hiçbir şeye bakmam… Güzellik kanununa uymayan hiçbir şeyi dinlemem… Güzellik kanununa uymayan hiçbir sözü söylemem… Güzellik amacına uygun olmayan hiçbir şeyi yapmam…”

Konfüçyüs ”Yüce kişinin kederi ve korkusu yoktur.” deyince öğrencisi, ”Demek ki kedersiz ve korkusuz olmak yüce kişi olmak demektir” diye cevap verdi.

”Hayır” dedi Konfüçyüs, ”Doğrusu şu: Eğer bir insan kendi içini yoklar ve orada kötü bir şey görmezse, neden kederlensin, neden korksun!”

HER ŞEY SENİNLE BAŞLAR, SENDE BİTER

Çaresizlik öğrenilmiştir.
Başarılı olmak da öğrenilebilir.
Sende sandığından fazlası var!
Gelebileceğin en iyi yerde değilsin.
Yeni bir hayat için gereken, yeni bir akıldır.
Doğru şeyi yapmak için yanlış zaman yoktur.
Rüzgarı suçlamayı bırak, yelkenleri kullanmayı öğren!
Seyirci koltuğundan sıkıldıysan, sahneye çık.
Zirvede her zaman bir kişiye daha yer var.
Her şey seninle başlar!
Başkaları yapabildiyse, sen de yaparsın.
Hayatta ya tozu dumana katarsın,
Ya da tozu dumanı yutarsın.
Seçim senin!
(Herşey Seninle Başlar adlı kitabın arka kapak yazıs ı)

Sayın Başbakanım, bugün elektronik postama Milliyet Gazetesi’ndenden bir reklam iletisi yollamışlar. Allah sizi inandırsın, hemen siz aklıma geldiniz.

Nasıl gelmesin ki? Milliyet Gazetesi “ELEKTRONİK SÖZLÜK” veriyor. Hem de 39 kupona.
Vallahi bu fırsatı kaçırmayın!

Sık sık yurtdışı seyahatlerine gidiyorsunuz ama 3-5 kelimeden fazla İngilizce bilmiyorsunuz. Yetmiyor tabii, yabancı ülke başkanları ile dostluk kurmanız zor oluyor. Berlusconi ile kolay oldu ama, işaretle anlaşmıştınız galiba.

Ayrıca toplantı salonlarına da paldır küldür girdiğiniz için, danışmanlarınız ve tercümanınız sizinle aynı kapıdan içeri giremiyorlar. Onları yan kapılardan, arka kapılardan içeri almak istiyorlar ve kavga çıkıyor. Maşallah iyi yetiştirmişsiniz, hemen girişiyorlar karşı tarafa. Dövüyorlar mı dövülüyorlar mı, basından öğrenemiyoruz. Bu konularda da bir basın açıklaması yapsanız da bizleri aydınlatsanız diyorum.

Dışişleri Bakanımız Babacan kısa boylu ve tam yanınızda yürüdüğü için, sizin hani o 500 bin dolar peşin ödeyip taksitle gemi alarak armatörlüğe soyunan büyük oğlunuz var ya, ona benzetip aynı kapıdan salıyorlar.
Sizin İngilizce bildiğinizi zannedip de “When did You come? Ne zaman geldiniz?” filân diye söze başlayarak sorular yönelten İspanyol Kralına cevap veremediniz tabii. Bereket versin “Ne diyo? Ne diyo?” diye Babacan’a sordunuz da o “yesterday/dün” deyiverdi. Ama bu sefer de Kral onu tercüman zannetti. “Birader bizim sarayda da birkaç tercüme işi var, yapar mısın?” diye sormak üzereyken, Babacan “Ben tercüman değilim, Dışişleri Bakanı’yım” dedi de angaryadan kurtuldu. Yoksa başına iş alacaktı.

Sayın Başbakanım, atalarımız ne demişler? Ne demişlerdi ya, aklıma gelmedi? Hah… EVREKA, EVREKA! Sevgili Muzaffer Cellek Evreka! Arşimed buldum derken EVREKA diye bağırmış da aklıma geldi. Atalarımız “1 lisan 1 insan” demişler. Ben 2 lisan biliyorum, Türkçe’den başka ama 1 insan bile etmiyorum başbakanım. 13 yıl oldu ülkeme döneli, bırakın bir insan olmayı, insanlığımı unuttum. Yakında, binbir zorlukla öğrendiğim lisanları da unutacağım.

Bu sözlükleri mutlaka alın sayın Başbakanım. Koyun cebinize, yurtdışı seyahatlerine öyle çıkın. Tercüman paralarını da biriktirin, taksitle gemi alın!

Şimdi sayın Başbakan’ım bu sözlükler 3 çeşit. Bir tanesi sadece İngilizce-Türkçe. Bu işinize yaramaz. Sizin çeşitli dilleri konuşabilmeniz lazım. 12 dilde elektronik sözlük ve 11 dilde sesli çeviri bilgisayarı. Bunlar tam size göre bence.

Vallahi artık kafanıza göre takılın, ben karışamam hangisini seçeceğinize. Hepsi de 39′ar kupona. İsterseniz 39 gün boyunca 3′er tane Milliyet alır, her 3 sözlüğe de sahip olursunuz.

Bu sözlüklerde TÜRBAN tanımı var mı yok mu bilemem. Ama siz onu zaten “Meydan Larousse” da buldunuz.

Neymiş türban? Meydan Larousse’a göre türban; yumuşak kumaştan, kenarı teğelsiz, ipek veya pamukludan yapılmış başı örten bez”

Sayın Başbakanım bu tanımı yaptıklarında bizim başımıza gelecekleri bilselerdi “siyasi simge” diye ilave ederlerdi. Ama ne bilsinler? Biz bile bilemedik de sizden öğrendik geçenlerde.

“…velev ki siyasi simge olsa ne yazar? Gönül Yazar…” dediniz. Sonra da, “dünya üzerinde yasaklanmış siyasi simge var mıdır?” diye sordunuz. Varmış sayın Başbakanım varmış. Rahmetli Hitler’in Gamalı Haç’ından başlayarak sayısız siyasal simge bulduk yasak olan.

Saygılar sunarım efendim. Bu arada çok meşgulsünüz, 1 cümle ile TÜRBAN işini halletmenin yollarını ararken yolda kalmamaya çalışıyorsunuz.

Türkiye Cumhuriyeti’nin demokratik, laik, sosyal bir hukuk Devleti olduğunu ifade eden Anayasamızın 2. Maddesi değiştirilemez. Bu, 4. Maddede belirtiliyor sayın Başbakanım. Siz nasıl 1 cümle ile değiştirip de türbanı üniversitelerde ve kamusal alanda serbest bırakacaksınız? Merak ettim de.

Demokrasi zaten Demoklesin kılıcı gibi, kafamızın üstünde dolaşıp duruyor. Sadece bazılarımız için geçerli, hepimiz istifade edemediğimize göre, bu madde zaten değiştirilmiş mi demek istiyorsunuz?

Laiklik can çekişiyor. Vur beline kazmayı, çıksın canı aheste aheste.

Sosyal Devlet, anlamını bile bilmediğimiz bir kavram galiba. Hastanelere sağ giren hasta çıkıyor. Sosyal kurumlar tam görev yapamıyorlar.

HUKUK DEVLETİ de değiştirilmesi kolay bir kavram. HUKUK kelimesinin 1. ve 3. harfleri değişecek sadece.

Al sana GUGUK DEVLETİ. Saygılarımla arz ederim efendim.

Mustafa Mumcu, 19 Ocak 2008  saat: 05:15

 Türkiye’ye temelli döndüğüm 1995 yılından beri her bindiğim taksinin şoförü ile bu konuyu konuşmaya çalıştım.
Belki birisinin kafası yatar da patronuna bildirir diye. Ama 13 yıldır bir ses çıkmamıştı.

Taksi Çağrı Merkezi’ydi benim anlatıp, Almanya’dan örnek verdiğim.
Münih’te 3 tane değişik firmanın çağrı merkezi vardı.
Telefon numaraları da kolayca akılda kalabilecek şekilde. Mesela birinin numarası şöyleydi: 444 444
Unutur musunuz bu numarayı?

Münih’in hangi semtinde olursanız olun, en kıyısında köşesinde, şehre en uzak mesafede, fark etmez.
İlle de ana caddeye çıkacağım, taksi durağı arayacağım diye uğraşmıyorsunuz.
Yeter ki bu merkezi arayın ve bulunduğunuz yeri tarif edebilin.

Çağrı merkezi kendisine bağlı olarak çalışan taksilere telsizden anons geçerek adresi veriyor.
O adrese en yakın taksi de, “Ben yakınlardayım, gidiyorum.” diye bildiriyor.
Çoğu kez birkaç dakikada taksi yanınızda.

Türkiye’deki gibi şirketlerin taksi durakları yok. Belediyelerin taksi durakları var.
3-5-7 taksinin park edip müşteri bekleyeceği taksi durakları.
Duraklarda telefon da var. Her taksi istediği durakta park edip müşteri bekleyebilir.
Yeter ki o anda durakta yer olsun.
Bunun için de ücret ödemez taksi sürücüleri. Bu bir belediye hizmetidir.

Geçenlerde HÜRRİYET GAZETESİ’nde okudum;
İstanbul Büyükşehir Belediyesi, İstanbul’daki 18 bin taksinin duraklarını yeniden düzenleme kararı almış.

Ne yapacak acaba? Almanya’daki gibi faydalı mı olacak, yoksa yine oryantallikten kurtulamayacak mı?
Çayların demlendiği, fosur fosur sigaraların içildiği kulübeler kalkacak mı?

İstanbul’daki işyeri niteliği taşıyacak olan taksi durakları ve park yerlerinin kiralanması, işletilmesi,
işlettirilmesi ve ruhsatlandırılması işlemini Büyükşehir Belediyesi yapacakmış.
Yeni sistemi, belediyenin iştiraklerinden biri yönetecekmiş.

İstanbul geneline hizmet veren bir call center (çağrı merkezi) kurularak,
taksiler kentin her yerinden tek bir numarayla çağırılabilecekmiş.

Tamam işte Almanya’dakinin aynısı. Yalnız oradaki şehirlerde sadece 1 TAKSİ ÇAĞRI MERKEZİ değil 2-3 tane var.
Rekabet olunca daha iyi hizmet veriyorlar.
Taksi şoförü ile olabilecek herhangi bir problem de çağrı merkezine bildirilebiliyor.

İstanbul’da taksi durağı sayısı da 2 binden 5 bine çıkarılacakmış.
Trafikte 9 bin taksinin boş gezindiğini belirten İstanbul Otomobilciler Esnaf Odası Başkanı Semih Kaçanoğlu,
bu sayede İstanbul trafiğinin yüzde 45 civarında azalacağını söylemiş.

Çok geç kalmış, ama “zararın neresinden dönülse kârdır.” diye teselli bulabileceğimiz bir uygulama.
İnşallah kısa zamanda başlar da İstanbul trafiği de rahatlar, taksi müşterileri de, taksi şoförleri de.

Bu uygulamanın çok kısa zamanda İzmir başta olmak üzere diğer şehirlerimizde de devreye girmesi dileğiyle.

Herkese saygı ve sevgiler.

Mustafa Mumcu, 19 Ocak 2008 / 07:30

 Ömür, bembeyaz ve çok kaliteli bir kâğıt parçası gibidir. Yaşananlar ise kurşun kalem.
Tepesinde silgisi bulunan bir kurşun kalem.

Kâğıt o kadar kaliteli ki, üzerine yazarken dikkât edilirse, dış etkenlerden ve diğer tehlikelerden korunursa, yıllarca bozulmadan durur. Onu iyi muhafaza etmek gerekir. Olur olmaz şeyler yazmamalı bu güzel kâğıda. Yoksa çabuk biter.

Çok küçük harflerle ve dikkâtlice yazmalı ki hem çabuk bitmesin, hem de yazdıklarımızı tekrar okuyabilelim.
Çok hata yapmamalı yazarken. Silgi, kâğıt dolmadan biterse, başka hata yapma şansımız kalmaz. Yaparsak silemeyiz.
Kâğıt bozulur. Hele kâğıtta daha çok yazılacak yer varken silgi biterse, silemediğimiz hatalarımız, kâğıdı her okuyuşumuzda bir kara leke gibi karşımızda durur. Başkaları da görür bu hatayı.
Saygınlığımız azalır.

Hata yapsak da, silinebilecek hatalar olmalı bunlar ve çok olmamalı. Silgi çabuk bitmemeli.

Unutmamamız gereken bir gerçek var. Kâğıt bir gün mutlaka dolacak.
En küçük harflerle de yazsak, yazdığımız müddetçe kâğıttaki boş alan azalacak.

Bu sebepten bu kâğıda yazdıklarımız çok güzel şeyler olmalı. Okudukça mutlu etmeli bizi.
Bizden sonra okuyacaklar da güzel şeyler düşünmeliler.
Bizim yazdıklarımızdan bir şeyler öğrenmeli, onlar daha dikkâtli yazmalılar.

Bu güzel kâğıt asla bir karalama kâğıdı olarak kullanılmamalı.
Kimseye kendi kâğıdımıza bir şeyler yazdırmamalıyız.
Herkes kendi kâğıdına yazmalı ve kendi kalemini kullanmalı.

İnsanların birçoğu, da bu kâğıdın bir gün biteceğini düşünmezler.
Uyduruk şeyler yazarlar. Yazdıklarını silerler. Sildiklerini tekrar aynı şekilde yazarlar.
Akılları başlarına ancak kâğıt bitmek üzereyken gelir. Ah vah çekerek kâğıdı tekrar kullanılır hale getirmeye çalışırlar. Beceremezler. Yazacak çok şey vardır.
Dolan kâğıda yeni şeyler yazmak imkânsızdır artık. Kalem de bitmek üzeredir çoğu kez. Silgi ise çoktan bitmiştir.

Bazıları da kalemi kullanırken sık sık ucunu kırarlar. Bazen kalemtıraş bulamazlar kalemin ucunu açmak için.
Bazen de jilet ile açmaya çalışırlar. Jileti kıranlar, ellerini kesenler de vardır.

Bazıları da kalemi açarken ucunu tekrar kırarlar. Böylece kalemleri kâğıt bitmeden, yazacak daha çok şey varken biter.

Üzülürüm bu tip insanlara. Çok üzülürüm.

Silgi bitmemiştir ama yazacak kalem kalmamıştır ortada.
O güzelim kâğıt, bir kısmı dolu, bir kısmı boş bakakalır öyle.
Yazacak kalemi kalmayan da kâğıda dikkat etmez artık. Hevesi kırılmıştır. Yazdıklarını okumak bile istemeyebilir.

Hattâ, yazdıklarının bir kısmını, çok güzel notlarını da silebilir sıkıntıdan. Hiçbir anısını okumak istemeyebilir.

Ama kimse o güzel kâğıdı atmaya kıyamaz. Öyle güzel ve çekici bir kâğıttır ki o, ayrılmamız zor.
Bu kâğıdı sevmediklerini söyleyenler bile yırtıp atamazlar.

Benim kâğıdımda daha kâfi derecede yer var. Çok dikkâtli olmasa da güzel anılar yazdım.
Bu arada silgi kullanmadan yazmaya başladım. Zaten silgi de bitmek üzere.

Ama olsun. Silgiye pek ihtiyacım olmuyor.

Bir problemim var. Kalemimin ucu kırıldı ve kalemtıraş da yok etrafımda, jilet de…
Kalemimin ucunu açamıyorum.
En yakınlarım bile umursamaz olmuş. Öyle bekliyorum, bir açacak bulurum diye.
Günlerimi, eski yazdıklarımı okumakla geçiriyorum. O da sıkıcı oluyor açıkçası.

Yeni anılar yazmak istiyorum. Kimse kalemtıraşını vermiyor.
Kalemimin ucunu bir açabilsem yazmaya devam edeceğim ve ben de onların ihtiyacı olduğunda kalemimi de, silgimi de, kalemtıraşımı da vereceğim.

Ama kimsenin güveni kalmamış. Sadece bana karşı böyle değil insanlar.
Genelde birbirlerine güvenleri kalmamış bir toplumda yaşıyoruz.

Kalemtıraşlarını geri vermeyeceğimi mi düşünüyorlar, yoksa benim yazamamam onlara zevk mi veriyor bilmiyorum.
Bilmek de istemiyorum artık. Ama düşündükçe üzülüyorum.

Öyle bekliyorum işte. Umutsuz, zevksiz ve mutsuz bir bekleyiş bu…

En çok da en yakınlarımın ilgisizliği veya göstermelik ilgileri üzüyor beni.

Kurşun kalemimin ucu kırıldı, yazamıyorum.

27 yıl Almanya’da yaşadıktan sonra, Ağustos 1995′de güzel yurduma temelli döndüm. Kısa bir sürede büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Eski dostlarımın yeni düşmanlarım olduğunu üzülerek gördüm. En yakınlarımın en uzaklarda kalmalarının acısını dilimde değil ama yüreğimde hissettim.

Almanya’daki anılarımı, Türkiye’deki gözlemlerimi içeren yazılarımı okurken belki sizler de kendinizden bir şeyler bulacaksınız. Bazen gülecek, bazen üzüleceksiniz. Ama çoğu kez düşüneceksiniz. Bazılarınız beni tanıdığına sevinecek, tecrübelerimden bir şeyler öğrenecek, esprilerimle mutlu olacak.
Bazılarınız da beni beğenmeyecek ve çeşitli yakıştırmalar yapacaksınız.
Her türlü düşünceye saygılıyım. Ben insanları çok seviyorum. Onlar beni defalarca hayal kırıklığına uğratsalar da. Saygılarımla.
Mustafa Mumcu, 07 Şubat 2008

Bence zedeliyor. Yavaş yavaş Atatürk’ün kurduğu Modern Türkiye Cumhuriyeti olmaktan çıkmak üzereyiz.
Türban takan bir kadın çağdaş olabilir mi diye düşünüyorum da, “olabilir” cevabını veremiyorum.

Çağdaşlık nedir ki?
Bir insanın giyimiyle, kuşamıyla, yaşam biçimiyle, zamana uyum sağlayabilmesidir.
Tak türbanı, çek altına Jeep’i çağdaş ol! Nereden geldi o son model Jeep? Bir yerlerden mi? Yoksa türban takarak diğer kadınlardan daha dindar ve iyi bir insan olduğun için Allah-ü Teala tarafından mı indirildi gökten? Gökten iniyorsa aman dikkat edin altında kalmayın!

Niyetim dini inançları nedeniyle, çevre baskısıyla veya başka bir sebepten türban takanları rencide etmek değil. Sadece düşüncelerimi yazmak istiyorum. Türbanın Türkiye’nin imajını zedelediğini düşünüyorum ve bunu dile getiriyorum. Aksi düşüncede olanlar da yorum yazarak düşüncelerini belirtirler. Veya sadece kafa sallayarak içlerinden mır mır ederler.

Bir gazeteci kadın var; en sevdiği içecek viski, türban takmaz, ilerlemiş yaşına rağmen genç görünmek için yüzünü boya kutusuna batırıp çıkarmışcasına makyaj yapar. Oğlunun yapmadığı fetbazlık kalmamıştır. Hâlâ, biriktirdikleri kuponlara bu vatandaştan TV alacaklarını umanlar vardır. Her açık oturumda boy gösterir televizyonlarda. En çok ta türbanı savunur.
Merve Kavakçı’yı da türbanıyla Meclis’te destekleyen o idi. Madem türban İslam için en önemli şart, sen de taksana! Madem dindar bir kadınsın, eline viski bardağı almasana! Şarap da içme! Rakı mı? Zıkkım iç!

Başka bir hukukçu kadın var. Ağzını açtığında kapamasını unutanlardan. Çatır da çatır… Hristiyan vakıflarının Türkiye Cumhuriyeti Hükümetine karşı avukatlığını yapar. Keskin türban savunucusudur. Kendisi türban takar mı? Yok canım, niye taksın? Türbanı savunuyor ya, yetmez mi? Yetmez kardeşim, o da türban taksın!

Ben şimdi Hristiyan olsam ve Müslümanlık Dini’nin güzelliklerinden bahsetsem, bana “Niye Müslüman olmuyorsun?” diye sormazlar mı?

Bir futbol takımında kaleci olsam; maçtan sonra, bana 5 gol atmış olan futbolcuyu methetsem,
“Helal olsun adama be ne güzel goller attı!” desem taraftar bana kızmaz mı?
“Madem gol atanı takdir ediyorsun, bırak kaleciliği, sağadan açık oyna!” demezler mi?

Madem türbanı savunuyorsunuz, siz de takın! Almışlar ağızlarına sakız yerine türbanı, çiğniyorlar. Bir de ara sıra balon yapıp patlatıyorlar. Genç kızlarımızın da kafaları karışıyor tabii.

Müslümanlık sadece türbandan mı ibaret? Başka emirler var? Hiçbirisi mi ilgilendirmiyor insanlarımızı? Erkekler de tahrik etmesin kadınları. Hepsi sakal bıraksınlar, yüzleri hiç görünmeyecek şekilde. Kadınlar tahrik olmasınlar! Şalvar giysinler. Afganistan’ı örnek alsınlar! Kadın gördüklerinde “DESTUR!” deyip başka tarafa baksınlar. Yarı çıplak kadın resimleriyle süslü yayınlar yakılsın, bunları yayınlayan yayınevleri yıkılsın!

Cemaatin göreceği bir şekilde cuma namazlarına gidiyor esnafın çoğu. Dükkânını da kapatıyor. Maksat ibadet mi camaate görünmek mi, belli değil. İnanın yarısı bilmez nasıl kılınacağını, hangi duaların okunacağını. Abdestsiz gidenler de var.

Oruç tutuyor ama ikide bir “Oruçlu ağzımla…” cümleleri kuruyor. Maksat ibadet mi gösteriş mi? Belli değil.

Türban takmış kadınlara bakıyorum, TV gündüz programlarında stüdyoda kameraların kendilerini göstermesi için sabırsızlar. Bunun için de mikrofonu kapıp konuşuyorlar, müzik eşliğinde hoplayıp zıplıyorlar. Hani erkekler tahrik olmasın diye saçlarınızı gizliyordunuz? Attığınız göbeciklerden, kıvırdığınız bellerden, salladığınız kalçalardan tahrik olan erkekler de vardır. Onlara ne diyeceksiniz?

Bir de yüzleri ve vücut hatları çok güzel olan kadınlarımız var. Dudakları etli etli… Bunlar ne yapsalar da fayda etmiyor, güzellikleri tahrik edici, saklamak mümkün değil. Bunların tahrik edici makyaj yapanları, şehvetli bakışları, ıslak dudaklarıyla sanki “gel öp beni!” dercesine duranları ne olacak? Sadece türban yetiyor mu?

Kadın güzelliğini saklamak mümkün değil. Allah niye kadın ve erkek olarak ikiye ayırmış insanları. Pardon üçe galiba! Yekrüsehaarkadaşımız uyardı, bir de “?” işaretli 3. cins varmış “Milliyet Blog Raporlarım” bölümünde. Tamam 3′e ayırmış. Peki bu 3. cins insanlar niye giyim, kuşam ve makyajlarıyla hem erkekleri, hem kadınları tahrik ediyorlar? Hem de alenen “Ben muhafazakâr eşcinselim” diyorlar. Onlar da türban taksınlar.

Sonuç olarak türban konusunun artık Türkiye gündeminden çıkmasını çok arzu ediyorum. Bunun için de gerçekten her yerde türbanın serbest bırakılmasından yanayım. Türban takanlar da bizim vatandaşlarımız, takmayanlar da. Kimseye baskı uygulanmamalı bu ülkede.

Amaaaaaa… Türban takılmasını özendirici, maddi, manevi mükafaatlandırıcı eylemlere de son verilmeli, yasağın kalkmasından önce. Hiçbirtarikat veya kuruluş türban takanları teşvik edici davranmamalı. Yani üniversiteli gençlerimiz için açılan yurtlar herkese hizmet vermeli. Belediyeler kuma getirmeyi, türban takmayı teşvik etmemeli. Bunlara her türlü yardım yapılıp Jeep bile hediye edildiği söyleniyor. Böyle imkânlar varsa ayırım yapmadan herkese uygulamalı.

Kısacası önce, TÜRBAN TAKMAYI ÖZENDİREN, MECBUR KILAN KAYNAKLAR TÜMÜYLE ENGELLENMELİ, SONRA DA TÜRBAN SERBEST! Bakalım şimdikinin onda biri kadar türbanlı kalır mı Türkiye’de. Bence Türbanın çoğalmasının sebebi, şu anda AKP Hükümetidir.

Mustafa Mumcu, 18 Ocak 2008  Saat: 17:47

Kredi kartı aslında çağdaş bir buluş. Cebinde para taşıma rizikosundan kurtarıyor insanı.
Kartını çaldırırsan hırsızın oradan para çekmesini engelleyebilirsin.
Ama bankacılık sisteminin adam gibi işlediği toplumlar için düşünülmüş.
Bizde ise vatandaşın mutsuzluğunu artırmak, onu cendereye sokmak, çaresiz bırakmak için kullandırılan bir araç.

Çoğu kimseye zorla gönderiliyor, haberleri olmadan, kendilerine sorulmadan keyfi bir şekilde kredi limitleri artırılıyor.
Düşünebiliyor musunuz 600 YTL aylık maaşı olan bir kart kullanıcısının limiti 5.000 YTL olabiliyor.
Vatandaşın parasına 16% faiz veren bankalar, kredi kartı ödemelerinde gecikenlere 116% faiz uyguluyorlar.
Böyle bir sistem nerede var? Sadece Türkiye’de!

Peki, ülkemizde kredi kartı kullanıcıları niçin devamlı problem yaşıyorlar?

Kredi kartı borçları yüzünden hayatı kararmış, intiharı düşünen ve intihar eden insanlarımız çoğalıyor.
Bugün Müge Anlı ve Pakize Suda’nın sunduğu DOBRA DOBRA programını seyrettim ve şaşırdım.
Kredi kartı mağdurlarını ilgilendiren bir programdı. Her zaman olduğu gibi
Ankara Ticaret Odası Başkanı Sinan Aygün oradaydı. Bir de gazeteci Can ATAKLI.
İkisi de çok değer verdiğim, Türkiye’yi seven idealist insanlardır bence.

Vallahi programı izlerken şu kötü halime şükrettim. Kredi kartı kullanmıyorum ya, kimseye borcum harcım yok. Kendi yağımla kavrulmaya çalışıyorum. Kredi kartı kullananların çoğu müsrif, düzensiz yaşayan insanlar değil. Normal gereksinimlerini karşılamak için kullanıyorlar.

Bunu Sinan AYGÜN de tecrübelerine dayanarak teyit ediyor. Hastalık, otomobil kazaları, beklenmedik tamir masrafları ve benzer sebeplerden dolayı birkaç ay tam zamanında ödeyemediğinde, faiz girdabına kapılıyor kart sahibi.
Zira yukarıda da belirttiğim gibi çok yüksek faiz uygulanıyor. Buna faizin faizi vs de eklenince ödenmesi güç rakamlar ortaya çıkıyor.

25 milyar kredi kartı borcu olan polis memuru

Polis memurunun eşi telefonla katıldığı programda şunları anlatıyor:
Oğlu bir otomobil kazası geçirmiş. Kendisine çarpan sürücü 8/8 suçlu olmasına rağmen
mahkeme 4-5 yıldır devam ediyormuş. Oğullarının tedavi masrafları için kredi kartlarını kullanmak zorunda kalmışlar.
Adaletin yavaş işlemesinden mağdur olan bir aile. Evin erkeği de adalet makamlarında görevli bir polis.

Şimdi bu polisin adalete güvenmesini bekleyebilir miyiz? Adalete güvenmeyen bir polisin vatandaşa
adil davranmasını beklememiz de saflık olmaz mı?
Sık sık polislerimizden şikâyetçi oluyoruz ya. Çoğunun durumları kötü. Kredi kartlarını nasıl ödeyeceklerini bilemiyorlar.
Sık sık polis intiharlarını öğreniyoruz medyadan. En önemli sebebi kredi kartları borcu imiş.

Çocuğunun tedavi masraflarını ödemek için kredi kartını kullanan polis,
mahkemenin uzaması neticesinde kredi kartı borcunu ödeyemiyor.
Faiz üstüne faiz binince, 5.000 YTL ana borcu olan polisin borcu 25-35 bin YTL’ye çıkmış.
Bankaya sorup tam meblağı öğrenemiyormuş. Zira o zaman da “Ödeyecek misiniz de soruyorsunuz?” diyorlarmış.

Sevgili Başbakanımız, artık şu türban mürban, karaçarşaf maraçarşaf, şalvar malvar, çember sakal member sakal
işlerini halletse de 687 bin kredi kartı mağduru ailenin dertlerini çözecek kanunları çıkartsa.

Yapması gereken tek şey, doğru dürüst bankacılık sisteminin oluşmasını sağlamaktır.
Vatandaşın parasına 16% faiz veren bankaların, kendi parasına vatandaştan 116%’lara varan faiz istemesinin önüne geçmektir.

Ama biraz seri. Acil vaka yani. Kangren olmadan tedavi edilmeli ve hastalar sağlığa kavuşturulmalı.

Gırtlağına kadar kredi kartı borcu olan vatandaş genelde iyi bir vatandaş olamaz.
Hiçbir görevi tam olarak yerine getiremediği gibi vatandaşlık görevini de yerine getiremez.

Halledin artık şu türbanı! Önemli meselelerimize el atın sayın Başbakan.
Partiniz milletvekilleriyle yaptığınız grup toplantısında Türkiye’nin ihracatının öngörülen
100 milyar doları aşarak 107 milyar dolara çıktığını söylerken nasıl da havalara giriyorsunuz.
Ama 170 milyar dolar da ithalat yaptığımızı söylerken o kadar hava atamıyorsunuz.
Bu nasıl dış ticaret ki, ithalata ödenen para ihracattan alınanın hemen hemen iki misli. Ve siz bununla iftihar ediyorsunuz.

KREDİ KARTI MAĞDURLARININ HER TÜRLÜ SORULARI İÇİN TELEFON: (0212) 429 58 65

Mustafa Mumcu, 5 Şubat 2008 Saat: 13.10